Imię i nazwisko: Muhammad Ali (Cassius Clay)
Data urodzenia: 17.01.1942
Kategoria wagowa: juniorciężka

Bilans walk:
56 zwycięstw (37 nokautów)
0 remisów
5 porażek


Sukcesy:

• 4-krotny mistrz świata WBA,
• 2-krotny mistrz świata WBC,
• 3-krotny mistrz Ameryki Północnej,
• złoty medalista olimpijski (Rzym 1960)
• uznany za najlepszego boksera wszechczasów

Tytuł zdobył po raz pierwszy w 1964 roku, mając 22 lata. Rywalem Cassiusa Claya (gdy przeszedł na islam zmienił imię na Muhammad Ali) był Sonny Liston. Już w siódmej rundzie obrońca tytułu poddał się wskutek doznanych urazów.

W rewanżu Liston ponownie przegrał z Alim, tym razem już w pierwszej minucie pierwszej rundy. W połowie lat 1960 Ali był na szczycie swojej kariery, spotykał się z różną prominencją typu Elvis Presley czy The Beatles. Skutecznie bronił tytułu między innymi z Floydem Pattersonem oraz niemieckim mistrzem Europy, Karlem Mildenbergerem. Na Alego nie było mocnych - kolejne walki wygrywał w fantastycznym stylu.

W związku z wojną w Wietnamie i zapotrzebowaniem na nowych żołnierzy, władze USA obniżyły wymagania wobec poborowych.Powołany mógł być ten, który wcześniej został oceniony jako nieodpowiedni do odbywania służby w armii. Ali sprzeciwiał się powołaniu do armii, samemu powołując się na swoją islamską wiarę. W 1967 roku został skazany na karę więzienia w zawieszeniu za sprzeciwienie się służbie wojskowej. Odebrano mu także paszport oraz licencję bokserską. Po wieloletnim procesie apelacyjnym wyrok ten jednak został skasowany. Od 1967 do 1970 roku Ali nie mógł zatem uprawiać zawodowo sportu. Jedynym stanem bez bokserskiej komisji, w którym mógł toczyć walki była Georgia.

W 1971 doszło do "Walki Stulecia". Naprzeciwko siebie stanęli niepokonani dotąd bokserzy - Joe Frazier i Muhammad Ali. Po ciekawym widowisku wygrał ten pierwszy. Ali rozpoczął przygotowania do odzyskania tytułu. By zmierzyć się z obrońcą mistrzowskiego pasa pokonał m.in Kena Nortona i wspomnianego Joe Fraziera, który stracił tytuł na rzecz George'a Foremana.

Dopiero Muhammad Ali okazał się przeszkodą nie no przejścia dla Foremana. Do walki doszło w lecie 1974. Ali opierał się co chwilę o liny, aby wyprowadzić z równowagi swojego rywala. Udało się - Foreman był zbyt wolny aby dosięgnąć Aliego jednym ze swoich potężnych ciosów i w rezultacie szybko opadł z sił. W 8 rundzie walki Muhammad skutecznie zaatakował i niezwyciężony George po raz pierwszy w karierze wylądował na deskach.

Ostatnią walkę Ali odbył w 1981 roku. Obecnie zmaga się z chorobą Parkinsona. Lekarze uważają, że jest ona spowodowana stylem walki boksera, który często wręcz zapraszał przeciwnika do uderzenia go i przyjmował wiele ciosów (specyficzna niska garda).

Imię i nazwisko: George Foreman
Data urodzenia: 10.01.1949
Kategoria wagowa: ciężka

Bilans walk:
76 zwycięstw (68 nokautów)
0 remisów
5 porażek

Sukcesy:

    *
      złoty medal olimpijski (Meksyk 1968),
    *
      2-krotny mistrz świata wagi ciężkiej (WBA),
    *
      mistrz świata IBF, WBC, WBU, IBA,
    *
      2-krotny mistrz Ameryki Północnej

Po imponujących 32 zwcięstwach na początku swojej zawodowej kariery, George Foreman stanął w 1973 roku do walki o mistrzostwo świata z Joe Frazierem. W ciągu dwóch rund Foreman posłał rywala na deski, aż 6-krotnie. Po ostatnim knock downie Frazier wciąż zamierzał kontynuować walkę, ale sędzia słusznie postanowił ją przerwać.

Następnie Foreman dwukrotnie obronił zdobyty tytuł. Na znokautowanie Jose Romana potrzebował 55 sekund, na położenie Kena Nortona 2 rund. Dopiero Muhammad Ali okazał się przeszkodą nie no przejścia dla Foremana. Do walki doszło w lecie 1974. Ali opierał się co chwilę o liny, aby wyprowadzić z równowagi swojego rywala. Udało się - Foreman był zbyt wolny aby dosięgnąć Aliego jednym ze swoich potężnych ciosów i w rezultacie szybko opadł z sił. W 8 rundzie walki Muhammad skutecznie zaatakował i niezwyciężony George po raz pierwszy w karierze wylądował na deskach.

Po tej porażce Foreman przez dłuższy czas nie był w stanie wrócić do wysokiej formy. Niezbyt udane walki z mało znanymi bokserami skłoniły go do zrezygnowania z boksu. Oddał się wierze chrześcijańskiej, która jak twierdził przywróciła mu sens życia. Do sportu powrócił w 1989 roku.

W 1991 roku Foreman otrzymał szansę walki z ówczesnym mistrzem wagi ciężkiej Evanderem Holyfieldem. 42-letniemu już pięściażowi niewielu dawało jakiekolwiek szanse. Tymczasem Foreman spisał nadspodziewanie dobrze i wytrwał do ostatniej rundy. Mimo, że sędziowie orzekli zwycięstwo Holyfielda to jego rywal był prawdziwym zwycięzcą tego pojedynku.

W 1994 roku doszło do jeszcze jednego, niezwykle ważnego starcia w karierze Foremana. Na przeciwko niego stanął Michael Moorer, który odebrał Holyfieldowi tytuł IBF i WBA. Przez całą walkę Moorer miał zdecydowaną przewagę, ale w 10 rundzie jeden cios przeciwnika przesądził o wyniku walki. 45-letni Foreman, odzyskał tym samym tytuł, który 20 lat temu zabrał mu Muhammad Ali.

Foreman zakończył karierę w wieku 48 lat, po przegranej walce z Shannonem Briggsem o prawo walki z obrońcą tytułu WBC, Lennoxe Lewisem.


Imię i nazwisko: Walker Smith Jr (SUGAR RAY ROBINSON)
Data urodzenia: 03.05.1921
Kategoria wagowa: półśrednia, średnia, półciężka


Bilans walk:
175 zwycięstw (109 nokautów)
6 remisów
19 porażek

"Żeby być mistrzem trzeba wierzyć w siebie, kiedy nikt inny nie chce." "Sugar" Ray Robinson

Trzeciego maja obchodzimy zawsze rocznicę uchwalenia pierwszej polskiej Konstytucji, jednak kibice boksu pamiętają tę datę również z innego powodu. W Ailei w stanie Georgia tego dnia w 1921 roku narodził się Walker Smith Junior, który przeszedł do historii jako "Sugar" Ray Robinson, jeden z najwspanialszych zawodników, jacy kiedykolwiek pojawili się pomiędzy linami ringu.

Kiedy przyszły mistrz był jeszcze nastolatkiem, jego rodzice przenieśli się do Nowego Jorku, co pozwoliło mu rozpocząć naukę sztuki boksu. Trenując w Harlem Gym, musiał on jednak pożyczać licencję Amatorskiego Związku Atletyki od kolegi, który nazywał się...Ray Robinson. Jego przyszły trener George Gainford po dostrzeżeniu jego niesamowitego naturalnego talentu, określił Robinsona jako "słodkiego jak cukier". Tak tworzyła się legenda człowieka, który na wiele lat zawładnął wyobraźnią tłumów na całym świecie.

Po wygraniu turnieju "Golden Gloves" w Nowym Jorku w 1940 roku, "Sugar" Ray przeszedł na zawodowstwo pokonując wczesniej w okresie kariery amatorskiej 80 kolejnych przeciwników, większość pojedynków kończąc przed czasem. W 1946 w swojej 76 kolejnej walce zwyciężył Tommy'ego Bella i został po raz pierwszy mistrzem świata kategorii półśredniej. Przez pięć kolejnych lat ten, który jako pierwszy nosił słynny już "słodki" przydomek był niekwestionowanym królem tej kategorii.

Gorycz porażki poznał Robinson po raz pierwszy w rewanżowej walce ze swoim wielkim rywalem Jackiem La Mottą. Spotkali się oni sześciokrotnie w trakcie tej wielkiej rywalizacji lat pięćdziesiątych, zakończonej w 13 rundzie ich ostatniego pojedynku, który miał miejsce 14 lutego 1951 roku, który przeszedł do historii jako "Masakra w dniu Świętego Walentego". Zwycięzcą podobnie jak w czterech innych był "Sugar" Ray. Wygrywając tego dnia z "Wściekłym bykiem" jak określano La Mottę, został on również po raz pierwszy mistrzem świata w wadze średniej.

W latach 1951-60 posiadał ten tytuł pięciokrotnie. Mógł się on również szczycić w najlepszym okresie swojej kariery rekordem, który do dziś u wielu wzbudza niedowierzanie: 128 zwycięstw z jedną tylko przegraną i aż 84 odniesione przed czasem.

Drugiej porażki doznał w walce z Brytyjczykiem Randy Turpinem w lipcu 1951 roku, jednak już po dziesięciu miesiącach zrewanżował się nokautując go w 10 rundzie. Po dwu kolejnych pojedynkach stanął do walki z mistrzem świata kategorii półciężkiej Joe Maximem.

W wyjątkowo upalny dzień, w prawdziwie tropikalnej temperaturze panującej tego dnia nad Yankee Stadium po 13 niesłychanie wyczerpujących rundach, wygrywając na punkty nie wyszedł on już do kolejnego starcia. Sędzia ringowy tego pojedynku musiał skorzystać z pomocy "zmiennika" gdyż zasłabł w czasie walki. Zgromadzony na stadionie tłum widzów wiedział, że to warunki atmosferyczne pokonały tego dnia "Sugar" Raya.

Wkrótce potem zdecydował się on zakończyć swoją karierę. Jednak już w 1955 roku powrócił na ring trzykrotnie zdobywając tytuł mistrza świata wagi średniej i pokonując m.in. takie sławy jak G. Fullmer, C. Basilio czy C. Olson, które dołączyły do plejady 18 pokonanych przez niego pięściarzy, będących mistrzami świata w trakcie swojej sportowej kariery.

W 1965 roku ostatecznie rozstał się z ringiem po 175 zwycięstwach i 19 porażkach (109 KO), z których aż 16 przypadało na okres po jego ponownym powrocie na ring. Nigdy nie był na deskach. Jego serii 91 zwycięskich pojedynków do dziś nie ma udało się nikomu powtórzyć.

"Sugar " Ray Robinson zmarł 12 kwietnia 1989 roku.

Chyba najtrafniej i jednocześnie najkrócej określają "Sugar" Raya Robinsona słowa innego "wielkiego" - Muhamada Alego. Dla niego, jak wspominał później był on "królem, mistrzem i moim idolem".

Imie i nazwisko: Joe Louis (The Brown Bomber)
Data urodzenia: 13.05.1914r.
Kategoria wagowa: ciężka


Bilans walk:
63 zwycięstwa (49 nokautów)
0 remisów
3 porażki

Niewielu bokserów wagi ciężkiej będzie w stanie kiedykolwiek przewyższyć osiągnięcia legendarnego Joe Louisa. "The Brown Bomber" jest wymieniany jednym tchem wraz z Muhamedem Alim jako jeden z "największych" ludzi, którzy stąpali po deskach ringu, będących jednocześnie symbolem przemian społecznych w Ameryce w czasach ich niesłychanej kariery i popularności.

W poczatkach XX wieku, okresie nietolerancji rasowej wielu czarnych bokserów nie mialo prawa do walk o mistrzostwo świata, szczególnie dotyczyło to "flagowej" kategorii - wagi cięzkiej.Tę smutną sytuację zmieniło pojawienienie się wspaniałego Joe Louisa. To on spowodował, iż czarni Amerykanie poczuli dumę ze swej rasy, jednocześnie wymazując z pamięci wspomnienia przemocy o podlożu rasowym i jednocząc wszystkich amerykanów swoim wyważonym i godnym zachowaniem. Jak mowią słynne słowa o nim " Joe Louis jest chwałą dla swojej rasy. Ludzkiej rasy."

Urodził się jako Joe Louis Barrow w Lafayette,w stanie Alabama, 13.05.1914 roku. W wieku lat 12 jego rodzina przeniosla się do Detroit. Kieszonkowe przeznaczone na lekcje gry na skrzypcach przeznaczał na opłacenie pierwszych lekcji boksowania co okazało się znakomitą inwestycją. Louis rozpoczął bardzo udaną karierę amatorską przed przejściem na zawodostwo pod opieką menagera Johna Roxborougha i trenera Jacka Blackburna

Louis posiadał wszelkie cechy żeby zostać mistrzem. Jego znakomite warunki fizyczne i bezlitosny lewy prosty potrafiący nokautować przeciwników w powiązaniu z wspaniałym naturalnym talentem przyczyniły sie do blyskawicznego rozwoju kariery Louisa. Wkrótce po przejściu na zawodostwo z przerażającą łatwością zniszczył byłych mistrzów Primo Carnerę w czerwcu 1935 roku i Maxa Baera we wrześniu.

Kiedy wydawało się iż nic nie jest w stanie go powstrzymać został znokautowany w 12 rundzie pojedynku z dumą Niemiec Maxem Schmelingiem w 1936 roku. Jak na prawdziwego mistrza przystało wkrótce powrocił, pokonując w trzech rundach byłego mistrza Jacka Sharkeya i otrzymał szansę walki o tytul mistrza świata w czerwcu 1937 roku z Jamesem J. Braddockiem.

W trakcie tej walki waleczny Braddock powalił na deski "Brown Bombera" w pierwszej rundzie jednak musiał ulec pod naporem "bomb" wyprowadzanych przez Louisa w ósmej. Już w dwa miesiące póżniej odparł atak na zdobyty tytuł, wygrywając z grożnym Walijczykiem Tommy Farr'em. Zapoczątkowało to rekordową do dziś serię 25 obron mistrzowskiego pasa w latach 1937-1948.

W międzyczasie dokonał słodkiej zemsty na swoim jedynym pogromcy w czerwcu 1938 roku. Walce tej nadano ogromny rozgłos i miala udowodnić zdaniem nazistowskiej propagandy "wyższość białej rasy" (wbrew intencjom Schmelinga). Joe Louis zniszczył rywala w ciągu pierwszych 124 sekund walki, a transmisja radiowa w Niemczech została nagle przerwana żeby ukryć prawdziwy wynik tego starcia.

W czasie swego jedenastoletniego panowania starał się on walczyc ze wszystkimi najlepszymi pieściarzami tamtej ery. Najdramatyczniejszą chyba walkę stoczył w czerwcu 1941 roku z Billym Connem. Conn wygrywał na punkty i zmierzał do zatrzymania Louisa jednak ten wykorzystał moment i znokautowal przeciwnika w 13 rundzie. Rewanżową walkę 5 lat póżniej z latwością wygrał Louis nokautując Conna w 8 starciu.

Louis w czasie II Wojny Światowej starał sie wspomagać żołnierzy występując w pokazowych pojedynkach i przeznaczajac częsć honorariów na pomoc dla ofiar. Odszedł on z ringu jako niepokonany mistrz w 1949 roku.

Jednak wkrótce potem, ze względu na kłopoty podatkowe był zmuszony do powrotu. We wrzesniu 1950 roku przegrał z Ezzardem Charlesem, a następnie z Rocky Marciano w pażdzierniku 1951 kiedy to ostatecznie rozstał się on z ringiem.
Miał on później sporo kłopotów z zaległościami podatkowymi z ktorych nie zdawal sobie sprawy do czasu kiedy Prezydent Kennedy umorzył je w uznaniu jego zasług dla Ameryki i pojednania miedzy ludżmi.

Joe Louis zmarł 12.04.1981 r. w Las Vegas \n


Imię i nazwisko: Rocky Marciano
Data urodzenia: 01.09.1923
Kategoria wagowa: ciężka

Bilans walk:
49 zwycięstw (43 nokautów)
0 remisów
0 porażek

Pierwszego Wrzesień, 1923 Pan i Pani Pierino Marciano w Massachusetts stali się dumnymi rodzicami. Na świat przyszedł Rocky Marciano, którego później wszyscy poznali jako wielkiego Mistrza.

Kiedy "bambino Rocco" miał 18 miesięcy zachorował na zapalenie płuc, wyszedł z choroby tylko dzięki swojej niezwykłej fizycznej sile.
Marciano był typowym amerykańskim dzieciakiem, w dzień grał w baseball i piłkę nożną, marząc o karierze zawodowej w jednym z tych sportów.
Po kolacji, on i jego koledzy spędzali czas okładając pięściami wypchany worek, który wisiał na dębie w podwórzu Marciano.
Większość ludzi wiedziała, że umie posługiwać się pięściami, ponieważ nie stronił od bójek z sąsiadami, dzięki którym zyskał miano "naprawdę twardego włoskiego dziecka". Przez długi okres czasu późniejszy champion grał w baseball i to właśnie jemu poświęcał swoje młodzieńcze lata. Jednak gdy działacze zawiesili go w treningach, on założył rękawice i postanowił boksować.
W karierze bokserskie był niezwykle zawzięty i z wielkim zapałem trenował na każdym treningu. Z walki na walkę był coraz mocniejszy i nikt go nie potrafił powstrzymać. Po wygraniu 37 walk w tym także z Joe Louisem dostał szanse walki o Mistrzostwo Świata w wadze ciężkiej z Joe Jersey Walcottem pokonując go w 13 rundzie przez nokaut. Marciano był posiadaczem tytułu mistrzowskiego w latach 1952-1956 i zszedł z ringu niepokonany wygrywając 49 walk w tym 43 przez nokaut.

Zginął w 1969r. w wypadku lotniczym.


Imię i nazwisko: JOE FRAZIER
Data urodzenia: 12.01.1944
Kategoria wagowa: ciężka

Bilans walk:
32 zwycięstwa (27 nokautów)
1 remis
4 porażki

Joe Frazier urodził się 12.01.1944 w Beaufort w Południowej Karolinie. Był prostym chłopcem z farmerskiej rodziny, który potraktował bardzo poważnie stare amerykańskim powiedzeniem "Kiedy idziesz na wielkie przyjęcie, tańczysz to co umiesz najlepiej" W przypadku Fraziera byl to jego słynny lewy sierpowy, najgrożniejsza broń w jego bardzo bogatym arsenale.

Jako syn hodowcy owiec , bokserem został wlaściwie przez przypadek, wstępujac na salę treningową, żeby poprawić swoją sylwetkę. Krótko potem stał się jednym z najlepszych pięściarzy wagi ciężkiej w kraju. Kontynuował karierę amatorską jako niepokonany dopóki nie trafił na Bustera Mathis'a z ktorym przegrał w turnieju kwalifikacyjnym do Igrzysk Olimpijskich w Tokio.Mathis jednak doznał kontuzji ręki i został zastąpiony przez Fraziera, który wrócił do kraju ze złotym medalem.

W 1965 pod opieką Yanka Durhan'a przeszedł na zawodowstwo.Zaliczyl 11 zwycięstw zanim trafił na trudnego przeciwnika w osobie Oskara Bonaveny, we wrześniu 1966.Argentyńczyk powalił Fraziera dwukrotnie w pierwszej rundzie lecz "Smokin' Joe podniósł się z desek, pokazujac publicznosci w Madison Square Garden swoje serce do walki i nieutstępliwy charakter, który stał się jego znakiem firmowym, pokonując Bonawenę jednogłośnie na punkty.

Po tym pojedynku Frazier pokonał pretendentów do tytułu mistrzowskiego m.in. Eddie Machen'a, Douga Jones'a (KO 5), George'a Chuvallo (TKO5) kończąc 1967 rok z rekordem (19-0)

W czasie gdy Muhamad Ali maiał zakaz uprawiania boksu kategoria ciężka pozostawała w poważnym nieładzie.W walce o tytuł mistrzowski Joe Frazier spotkał się z Busterem Matisem w hali MSG, 4- tego marca 1968. Tym razem wyższy i cięzszy przeciwnik nie mógl już "przetańczyć" trzech rund i pojedynek skończyl się po 11 rundach. W latach 68-70 bronił tytułu sześciokrotnie, w tym unifikacyjny pojedynek z J.Ellisem przyjacielem, i sparring-partnerem M.Alego.

Latem 1970 Ali uzyskał z powrotem licencję bokserską co spowodowało narastające oczekiwanie na walkę pomiędzy byłym mistrzem wagi ciężkiej a obecnie panujacym.czempionem. W drugiej polowie tego roku Ali znokautowal czołowych pretendentów J. Quarry'ego. i O. Bonavenę rozpalając oczelkiwania na najbardziej oczekiwany pojedynek w wadze cięzkiej od czasów rewanżowej walki J.Louisa z B.Conn'em w 1946.

Obydwaj mistrzowie otrzymali rekordową gażę do podziału.Napięcie przed tym pojedynkiem podniesione zostalo do nieznanego dotąd w sporcie poziomu, wychodząc daleko poza jego granice. W dniu 8.03 1970 w Madison Squere Garden roku doszło do tego jednego z największych pojedynków wszechczasów.W 15 rundzie tej wspaniałej walki Frazier powalil Alego chyba najslynniejszym lewym sierpowym w historii. Po brutalnych 15 rundach Frazier zszedł z rigu jako niekwestionowany mistrz wagi ciężkiej.

Walka ta była tak wyczerpująca iż dopiero w 1972 dwukrotnie bronił tytulu. Jego panowanie zakończyło sie w styczniu 1973r, na rzecz George'a Foremana, który to powalil go na deski ringu w Kingston na Jamajce sześciokrotnie zanim walka została zatrzymana w 2-giej rundzie.

Smokin' Joe wygrał w następnym pojedynku z Joe Bugnerem, jednak przegrał rewanż z M.Alim.W kolejnych pojedynkach pokonywał przeciwników rozbudzając oczekiwania co do roztrzygającego pojedynku, tej największej w historii boksu rywalizacji - z Muhamadem Ali, który pokonał w miedzyczasie Foremana w trakcie słynnej "Rumble in the Jungle" na przedmieściach stolicy Zairu, Kinszasy.

W sierpniu 1975 roku, w gorącym i dusznym powietrzu Quezon City na przedmiesciach stolicy Filipin Manilii, doszło do walki i 14-stu, chyba najbardziej brutalnych i dramatycznych rund w historii boksu, określanych pózniej jako "Thrilla in Manila". Obaj czempioni pokazali niespotykane zasoby odwagi, serca do walki i woli przetrwania.Ali wspominał póżniej, że "Fraizer uderzał tak mocno, że w pewnym momencie przestalem już odczuwać nawet ból, nic nie widziałem i nie słyszałem, czulem jakbym był w ciemnym pokoju bez wyjścia ale wiedziałem, że nie mogę się poddać, nie Ja". Po dziesiątej rundzie po której Ali był bliski poddania się, (wspominał, że "myślał wtedy, że umiera"), niemalże nadludzkim wysilkiem zdołal wygrać kolejne trzy rundy skłaniając słynnego Eddi'ego Futcha do poddania na wpół niewidomego i zmaltretowanego Fraziera po morderczej 14 rundzie pozostawiając spekulacje co by się stalo gdyby Frazier wyszedl do ostatniej rundy. Dramaturgię podnosi fakt ,iż w tej samej przerwie Ali prosił A.Dandee o zdjecie rękawic.Ten pojedynek skłonił zwycięzcę do wielokrotnego podkreślania, iż " Bez niego (Fraziera) nie byłby nigdy tym kim jest".

Po tej walecznej przegranej Frazier walczył dwukrotnie, przegrywajac ze starym nieprzyjacielem Foremanem w lipcu 1976 i w czasie żle przygotowanego powrotu, remisując z Floydem Cummingsem.Obecnie jest właścicielem sali treningowej wciąż trenujac młodych adeptów.


Imię i nazwisko:  Archie Moore „The Old Mongoose”
Data urodzenia: 13.12.1913
Kategoria wagowa: półciężka

Bilans walk:
185 zwycięstw (131 nokautów – najwięcej w historii boksu)
23 porażki
11 remisów

 

Sukcesy:

1952-1959 – mistrz świata wagi półciężkiej

1961 – ponownie mistrz świata wagi półciężkiej

 
Naprawdę nazywał się Archibald Wright. Do historii boksu przeszedł nie tylko z powodu liczby walk wygranych przez nokaut, ale także za długoletnią aktywność sportową. W trakcie kariery bokserskiej parał się również aktorstwem z podobnymi sukcesami, jak w ringu.
Profesjonalną karierę rozpoczął bardzo późno, bo w 1938 roku. Wcześniej, jako nastolatek często wchodził w konflikt z prawem, za co dwukrotnie umieszczany był w poprawczaku
Pierwsze lata jego kariery to 5 zwycięstw i 2 porażki. Rok 1940 spędził na tournee po Australii, gdzie wygrał 7 walk, w tym 6 przez nokaut. Po powrocie do USA stoczył 2 walki, z których 1 przegrał.
W roku 1941 podjął decyzję o zakończeniu sportowej kariery, ze względu na owrzodzenie żołądka. Na szczęście dla świata boksu, już po roku zdecydował się na powrót, zwyciężając kolejno kilku rywali.
W 1944 roku przeniósł się na wschodnie wybrzeże i tam kontunuował karierę. Do 1950 roku walczył z mniej znanymi pięściarzami. Większość walk wygrywał. Jego największym katem okazał się Ezzard Charles, który dwukrotnie pokonał Moore’a, w tym raz przez nokaut.
W 1952 roku spełniło się największe marzenie Archiego Moore’a. Po zwycięstwie nad Joey’em Maximem został mistrzem świata kategorii półciężkiej, szesnaście lat po rozpoczęciu zawodowej kariery. Do 1955 roku pokonał kolejno kilku rywali, skutecznie broniąc pasa wagi półciężkiej.
21 września 1955 roku doszło do najważniejszej walki w życiu Archiego Moore’a. Tego dnia skrzyżował rękawice z mistrzem świata wagi ciężkiej – Rocky Marchiano. W drugiej rundzie Marchiano wylądował na deskach (drugi i ostatni raz w karierze). Wydawało się, że sensacja wisi w powietrzu. Jednak mało agresywny styl walki w trzeciej i czwartej rundzie, pozwolił zregenerować siły dla Marchiano, Pomiędzy piątą, a dziewiątą rundą pięciokrotnie posłał Moore’a na deski. Ostatecznie piąty knockdown zakończył walkę. Do rewanżu nigdy nie doszło, gdyż po tej walce Marchiano zakończył karierę.
W walce o wakujący tutuł mistrza świata wagi ciężkiej (Marchiano zakończył karierę), Moore uległ innej legendzie boksu – Floydowi Pattersonowi. (Patterson miał wtedy 21 lat).
W 1962 roku odbyła się trzecia najważniejsza walka w karierze Moore’a. Naprzeciwko żywej legendy boksu stanął będący u progu wielkiej kariery Cassius Clay. Podobnie, jak w starciach przeciwko Marchiano i Pattersonowi, Moore uległ rywalowi. Po tej porażce Moore wyszedł do ringu jeszcze tylko jeden raz, pokonując Mike’a DiBiase. Karierę zakończył w wieku 50 lat.  W 1990 został dołączony do Międzynarodowej Galerii Sław Boksu. Zmarł 9 grudnia 1998 roku.